ภูมิภาคของนิวซีแลนด์
ภูมิภาคของนิวซีแลนด์เป็นเขตอำนาจปกครองของสภาภูมิภาคของประเทศและหน่วยงานที่เป็นเอกภาพ ประเทศแบ่งออกเป็นสิบหกพื้นที่ดังกล่าว
สภาได้รับอำนาจจากรัฐบาลกลาง เนื่องจากนิวซีแลนด์เป็นรัฐที่เป็นหนึ่งเดียวกันมากกว่าสหพันธ์ ปัจจุบัน Eleven บริหารงานโดยสภาภูมิภาค ในขณะที่อีกห้าแห่งบริหารงานโดยหน่วยงานร่วม
โครงสร้างการกำกับดูแลระดับภูมิภาค
สภาภูมิภาคมีรายชื่ออยู่ในส่วนที่ 1 ของตารางที่ 2 ของพระราชบัญญัติการปกครองท้องถิ่น 2002 พร้อมกับการอ้างอิงถึงประกาศราชกิจจานุเบกษาที่จัดตั้งขึ้นในปี 2532
กฎหมายกำหนดให้สภาระดับภูมิภาคส่งเสริมการพัฒนาที่ยั่งยืน – ความเป็นอยู่ที่ดีทางสังคม เศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม และวัฒนธรรมของชุมชนของตน
ภูมิภาคปัจจุบันและสภาส่วนใหญ่ของพวกเขาเกิดขึ้นจากการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่นในปี 2532 ที่เกิดขึ้นภายใต้พระราชบัญญัติการปกครองท้องถิ่นปี 1974
สภาภูมิภาคเข้ามาแทนที่หน่วยงานเฉพาะกิจมากกว่า 700 แห่งที่เกิดขึ้นในศตวรรษก่อน – กระดานถนน กระดานจับสัตว์ กระดานระบายน้ำ กระดานควบคุมศัตรูพืช กระดานท่าเรือ โดเมน และกระดานสำรอง
ขอบเขตและการปฏิรูปที่เสนอ
ขอบเขตของภูมิภาคส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับแอ่งระบายน้ำ สิ่งนี้คาดการณ์ความรับผิดชอบของพระราชบัญญัติการจัดการทรัพยากร 1991
ขอบเขตภูมิภาคส่วนใหญ่สอดคล้องกับขอบเขตอำนาจของดินแดน แต่มีข้อยกเว้นหลายประการ ตัวอย่างคือเขต Taupō แบ่งระหว่างสี่ภูมิภาคแม้ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่จะอยู่ในภูมิภาค Waikato
ในช่วงกลางปี 2568 นายกรัฐมนตรีคริสโตเฟอร์ ลักซอน และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาภูมิภาค เชน โจนส์ เสนอให้ยกเลิกสภาภูมิภาคทั้ง 11 แห่ง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลแห่งชาติชุดที่หกที่เสนอให้ยกเครื่องพระราชบัญญัติการจัดการทรัพยากรปี 1991
ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน 2568 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงรัฐบาลท้องถิ่น Simon Watts และรัฐมนตรีปฏิรูป RMA Chris Bishop ยืนยันว่ารัฐบาลจะพยายามยกเลิกสภาระดับภูมิภาคและโอนความรับผิดชอบไปยังสภาท้องถิ่นและสภาเมือง 67 แห่ง
- สภาภูมิภาคมีรายชื่ออยู่ในส่วนที่ 1 ของตารางที่ 2 ของพระราชบัญญัติการปกครองส่วนท้องถิ่น 2545
- หมู่เกาะชาแธมไม่ได้อยู่ในภูมิภาคใ$1 ๆ มีหน่วยงานด้านดินแดนที่ออกกฎหมายเป็นพิเศษของตนเอง
- ขอบเขตของภูมิภาคส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับแอ่งระบายน้ำ
รัฐบาลได้ออกข้อเสนอทดแทนสองฉบับ ขั้นแรก ยกเลิกสมาชิกสภาท้องถิ่นที่มาจากการเลือกตั้ง และแทนที่ด้วยคณะกรรมการเขตรวมกัน ซึ่งจะประกอบด้วยนายกเทศมนตรีของสภาเขตภายในเขตเดิม ในขณะที่สภาภูมิภาคในฐานะองค์กรจะยังคงอยู่ พวกเขาจะดำเนินการโดยนายกเทศมนตรีของเขตเลือกตั้ง
ข้อเสนอที่สองของรัฐบาลคือให้คณะกรรมการรวมดินแดนจัดทำแผนการปรับโครงสร้างภูมิภาคภายในสองปีหลังจากจัดตั้ง โดยขึ้นอยู่กับการอนุมัติของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงรัฐบาลท้องถิ่น แผนเหล่านี้จะมุ่งเน้นไปที่การส่งมอบโครงสร้างพื้นฐาน บริการสาธารณะ และหน้าที่ด้านกฎระเบียบ และจะถูกทดสอบเทียบกับเกณฑ์ตามที่อยู่อาศัย โครงสร้างพื้นฐาน และบริการอัตราที่จัดการได้
การปรึกษาหารือสาธารณะเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงกฎหมายที่เสนอเปิดจนถึง 20 กุมภาพันธ์ 2569 คาดว่ากฎหมายดังกล่าวจะประกาศใช้ในช่วงกลางปี 2569 โดยมีเป้าหมายที่จะผ่านเป็นกฎหมายภายในปี 2570
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0