การขนส่งในนิวซีแลนด์
การขนส่งในประเทศนิวซีแลนด์ประกอบด้วยถนน, รถไฟ, น้ำและอากาศบริการ, พร้อมกับการเดินและการขี่จักรยาน. ก่อนที่ชาวยุโรปจะมาถึง Maori เดินทางเดินเท้าหรือโดยเรือน้ำผ่านแม่น้ำและชายฝั่ง
การขนส่งทางเรือและทางรถไฟเป็นวิธีการสำคัญในการเคลื่อนย้ายสินค้าและผู้คนในช่วงปีแรก ๆ ของการตั้งถิ่นฐานในยุโรป การลงทุนที่รุนแรงในถนนในช่วงทศวรรษ 1950 ทำให้การขนส่งถนนเป็นโหมดที่ dominant และถนนในขณะนี้มีสินค้าสินค้าส่วนใหญ่ของประเทศ
การขนส่งทางถนน
ในอดีต นิวซีแลนด์พึ่งพารถยนต์เป็นอย่างมากและมีอัตราการเป็นเจ้าของรถยนต์สูงที่สุดในโลก เครือข่ายถนนเติบโตขึ้นจากรางรถไฟที่ชาวเมารีใช้ และต่อมาโดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยุโรป
กองทัพอังกฤษสร้างถนนสายแรกบางส่วนเพื่อเคลื่อนย้ายกำลังพล และความต้องการถนนที่ดีขึ้นก็เติบโตขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เมื่อการเลี้ยงโคนมขยายตัว ระบบถนนถูกขยายออกไปอย่างมากหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และมอเตอร์เวย์แห่งแรกเปิดขึ้นใกล้กับเวลลิงตันในปี 2493
ทางหลวงของรัฐเชื่อมโยงศูนย์กลางเมืองหลักและถูกจัดการโดยสำนักขนส่ง NZ Waka Kotahi ในขณะที่สภาเมืองและเขตจัดการถนนอื่นๆ มาก ถนนส่วนใหญ่ได้รับทุนจากภาษีน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าใช้ถนน และอัตราของสภาท้องถิ่น
รถไฟและน้ำ
ทางรถไฟพัฒนาควบคู่ไปกับถนนในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษของการตั้งถิ่นฐานของยุโรป ทางรถไฟ วันนี้เครือข่ายใช้แทร็กที่แคบและดำเนินการโดย บริษัท ของรัฐ KiwiRail
ที่จุดสูงสุดในทศวรรษที่ 1950 เครือข่ายมีประมาณเก้าสิบสายสาขาและส่วนใหญ่เหล่านี้ได้ตั้งแต่ปิด ประมาณห้าสิบปีจากปี 2474 รัฐบาลได้ปกป้องทางรถไฟจากการแข่งขันทางถนนตามกฎหมาย
ระหว่างปี 1982 ถึง 2536 ทางรถไฟถูกจัดระเบียบใหม่หลายสายและสถานีถูกปิดและธุรกิจถูกขายให้กับเจ้าของเอกชน รัฐบาลเข้าควบคุมรางรถไฟอีกครั้งในปี 2546 และตกลงในปี 2551 เพื่อซื้อการดำเนินงานทางรถไฟและเรือข้ามฟากซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น KiwiRail
รถไฟส่วนใหญ่ขนส่งสินค้าจำนวนมากเช่นถ่านหิน, ท่อนซุง, ผลิตภัณฑ์นมและปุ๋ย รถไฟโดยสารทางไกลวิ่งในสามเส้นทาง และบริการสัญจรให้บริการในโอ๊คแลนด์และเวลลิงตัน
ในช่วงปีแรก ๆ ของการตั้งถิ่นฐานในยุโรปการขนส่งทางชายฝั่งเป็นหนึ่งในวิธีหลักในการเคลื่อนย้ายผู้คนและสินค้า ในทศวรรษที่ 1970 การขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ได้เปลี่ยนอุตสาหกรรมท่าเรือ และท่าเรือต่างๆ เช่น โอ๊คแลนด์และลิตเทลตันก็ถูกสร้างขึ้นใหม่เพื่อจัดการกับเรือขนาดใหญ่
การขนส่งสาธารณะ
การใช้ระบบขนส่งสาธารณะลดลงหลังจากการใช้จ่ายอย่างหนักบนถนนเริ่มขึ้นในทศวรรษที่ 1950 รถประจำทางเป็นรูปแบบหลักของการขนส่งสาธารณะในเมืองพร้อมกับรถไฟสัญจรในเวลลิงตันและโอ๊คแลนด์ และเครือข่ายบริการโค้ชทางไกลเชื่อมโยงศูนย์หลัก
- ถนนส่วนใหญ่ได้รับทุนจากภาษีน้ำมันเชื้อเพลิง ค่าใช้ถนน และอัตราของสภาท้องถิ่น
- โครงสร้างพื้นฐานการเดินและขี่จักรยาน ได้รับเงินทุนการขนส่งน้อยกว่าถนน
บริการทางอากาศเชื่อมโยงศูนย์หลักและเชื่อมต่อประเทศกับประเทศอื่น ๆ
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0