ภูมิภาคของนิวซีแลนด์: โครงสร้างการบริหารและการกำกับดูแล
นิวซีแลนด์แบ่งออกเป็นสิบหกภูมิภาคที่แตกต่างกัน ภูมิภาคเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นเขตอำนาจปกครองสำหรับสภาภูมิภาคของประเทศและหน่วยงานที่เป็นเอกภาพ หน่วยงานของรัฐ ในฐานะรัฐเอกภาพบรรษัทภิบาลของประเทศได้รับอำนาจจากรัฐบาลกลางมากกว่าการดำเนินงานในฐานะสหพันธ์ ปัจจุบันสิบเอ็ดพื้นที่สิบหกแห่งเหล่านี้บริหารงานโดยสภาภูมิภาค ในขณะที่อีกห้าแห่งที่เหลือบริหารงานโดยหน่วยงานที่เป็นหนึ่งเดียว
โครงสร้างภูมิภาคในปัจจุบันเป็นผลมาจากการปฏิรูปการปกครองท้องถิ่นที่สำคัญที่เกิดขึ้นในปี 2532 การปฏิรูปนี้แทนที่ร่างเฉพาะกิจมากกว่า 700 ร่างที่เคยมีอยู่ในศตวรรษก่อน ร่างก่อนหน้าเหล่านี้รวมถึงกระดานถนน กระดานจับ กระดานระบายน้ำ กระดานควบคุมศัตรูพืช กระดานท่าเรือ กระดานโดเมนและสำรอง และสภาเทศมณฑลบางแห่ง ขอบเขตของภูมิภาคเหล่านี้ส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับแอ่งระบายน้ำ ซึ่งเป็นโครงสร้างที่คาดการณ์ความรับผิดชอบที่ระบุไว้ในพระราชบัญญัติการจัดการทรัพยากรปี 1991
ธรรมาภิบาลและความรับผิดชอบระดับภูมิภาค
คำสั่งหลักสำหรับสภาภูมิภาคเหล่านี้ คือการส่งเสริมการพัฒนาที่ยั่งยืน สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการสร้างความมั่นใจในความเป็นอยู่ที่ดีทางสังคม เศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม และวัฒนธรรมของชุมชนภายในเขตอำนาจศาลของตน ในขณะที่ขอบเขตภูมิภาคส่วนใหญ่สอดคล้องกับขอบเขตอำนาจของดินแดน แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่ ตัวอย่างเช่น เขต Taupō แยกออกเป็นสี่ภูมิภาค แม้ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่จะอยู่ในภูมิภาคไวคาโตะ นอกจากนี้ ในขณะที่หมู่เกาะรอบนอกส่วนใหญ่ไม่รวมอยู่ในโครงสร้างภูมิภาค หมู่เกาะโซแลนเดอร์ก็เป็นข้อยกเว้น โดยตกอยู่ภายในภูมิภาคเซาท์แลนด์
หมู่เกาะชาแธมดำเนินงานนอกกรอบภูมิภาคนี้ทั้งหมด โดยครอบครองอำนาจอาณาเขตที่ออกกฎหมายเป็นพิเศษของตนเอง โดยทั่วไป มีความร่วมมือในระดับสูงระหว่างสภาระดับภูมิภาคและดินแดน เนื่องจากบทบาทของพวกเขาเป็นส่วนเสริมในการส่งมอบบริการสาธารณะและจัดการกิจการท้องถิ่น
การเปลี่ยนแปลงสภานิติบัญญัติที่เสนอ
ข้อเสนอของรัฐบาลเมื่อเร็ว ๆ นี้บ่งบอกถึงการยกเครื่องที่สำคัญของกรอบการบริหารนี้ ในช่วงกลางปี 2568 นายกรัฐมนตรีคริสโตเฟอร์ ลักซอนและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาภูมิภาค เชน โจนส์เสนอให้ยกเลิกสภาภูมิภาคสิบเอ็ดแห่งซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลแห่งชาติที่หกที่เสนอให้ยกเครื่องพระราชบัญญัติการจัดการทรัพยากรปี 1991 หลังจากนี้ ไซมอน วัตส์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงรัฐบาลท้องถิ่นและคริส บิชอป รัฐมนตรีปฏิรูป RMA ยืนยันว่ารัฐบาลจะพยายามยกเลิกสภาระดับภูมิภาคและโอนความรับผิดชอบไปยังสภาท้องถิ่นและสภาเมือง 67 แห่ง
รัฐบาลเสนอข้อเสนอทดแทนสองข้อ ข้อแรกคือให้ยกเลิกสมาชิกสภาท้องถิ่นที่มาจากการเลือกตั้ง และแทนที่ด้วยคณะกรรมการเขตรวมกัน ซึ่งจะประกอบไปด้วยนายกเทศมนตรีของสภาเขตภายในเขตเดิม ในขณะที่สภาภูมิภาคในฐานะองค์กรจะยังคงอยู่ พวกเขาจะดำเนินการโดยนายกเทศมนตรีของเขตเลือกตั้ง ข้อเสนอที่สองเกี่ยวข้องกับการให้คณะกรรมการดินแดนรวมเหล่านี้จัดทำแผนการปรับโครงสร้างองค์กรระดับภูมิภาคภายในสองปีหลังจากจัดตั้ง โดยขึ้นอยู่กับการอนุมัติจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงรัฐบาลท้องถิ่น แผนเหล่านี้จะมุ่งเน้นไปที่โครงสร้างพื้นฐาน บริการสาธารณะ และหน้าที่ด้านกฎระเบียบ ทดสอบกับเกณฑ์ตามที่อยู่อาศัย โครงสร้างพื้นฐาน และบริการอัตราที่จัดการได้ การปรึกษาหารือสาธารณะเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงกฎหมายที่เสนอเหล่านี้ได้ข้อสรุปเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2569 โดยคาดว่าจะมีการออกกฎหมายในช่วงกลางปี 2569 และผ่านภายในปี 2570
สำหรับการอ้างอิง, สภาภูมิภาคมีการระบุไว้อย่างเป็นทางการในส่วนที่ 1 ของตารางที่ 2 ของพระราชบัญญัติรัฐบาลท้องถิ่น 2002, ควบคู่ไปกับการอ้างอิงถึงประกาศราชกิจจานุเบกษาที่จัดตั้งขึ้นใน 2532.
ข้อเท็จจริงด้านการบริหารที่สำคัญที่ควรทราบ:
- ประเทศแบ่งออกเป็นเขตอำนาจปกครองสิบหกแห่ง
- สิบเอ็ดคนบริหารงานโดยสภาภูมิภาค และห้าคนบริหารงานโดยหน่วยงานร่วม
- หมู่เกาะชาแธมทำงานภายใต้ อำนาจของดินแดนที่แยกจากกัน
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0