Nowozelandzki system wyborczy i prawa wyborcze
System wyborczy parlamentarny Nowa Zelandia działa na zasadzie proporcjonalnej mieszanego członka (MMP), która istnieje od wyborów w 1996 roku. Struktura ta zastąpiła system First-Past-the-Post (FPP), który był używany przez większość historii politycznej narodu. Wprowadzenie MMP nastąpiło po referendum przeprowadzonym w 1993 roku.
W ramach MMP Nowozelandczycy uczestniczą w wyborach, oddając dwa odrębne głosy tajne. Pierwszy głos jest przeznaczony dla konkretnego kandydata startującego w elektoracie, który jest określonym geograficznym okręgiem wyborczym. Drugim głosem jest głosowanie partii politycznej, które pozwala wyborcy wybrać partię polityczną, którą chcą widzieć reprezentowaną w rządzie.
Struktura parlamentarna i wybory
Parlament Nowa Zelandia składa się z jednej izby, Izba Reprezentantów. Podczas gdy zwyczajowe uzupełnienie posłów do Parlamentu (deputowanych) wynosi 120, całkowita liczba może się nieznacznie wahać z powodu włączenia zwisających mandatów, w zależności od wyniku wyborów. Podstawową zasadą rządzącą reprezentacją jest to, że całkowita liczba posłów partii w kadencji parlamentarnej jest określana przez jej całkowity udział w głosowaniu partii politycznej.
Terminy wyborów parlamentarnych reguluje ustawa o konstytucji z 1986 r. i ustalone konwencje polityczne. Choć wybory odbywają się zasadniczo mniej więcej co trzy lata, historyczne precedensy pokazują, że kadencja parlamentarna uległa zróżnicowaniu. Na przykład termin ten został ustanowiony w ciągu pięciu lat przez ustawę o konstytucji Nowej Zelandii z 1852 r., A następnie został skrócony do trzech lat w 1879 r. z powodu obaw dotyczących władzy rządu centralnego.
Uprawnienia do głosowania i prawa
Nowa Zelandia ma historię rozszerzania prawa wyborczego; w 1893 roku stała się pierwszym samorządnym krajem, który przyznał kobietom prawo do głosowania. Teoretycznie było to powszechne prawo wyborcze od 1893 roku, ponieważ wszyscy dorośli w wieku 21 lat i starsi mogli wtedy głosować (wiek wyborczy został obniżony do 20 lat w 1969 roku).
We współczesnej Nowa Zelandia do głosowania uprawnieni są generalnie wszyscy mieszkańcy i obywatele w wieku 18 lat i starsi. Istnieją jednak szczególne wyjątki od tej kwalifikowalności. Co więcej, chociaż ogólny wiek głosowania wynosi 18 lat, zasady głosowania stosowane wobec europejskich osadników nie miały zastosowania do Maorów, co skutkuje wyjątkową sytuacją, w której siedem mandatów w Parlamencie jest wybieranych wyłącznie przez wyborców Maorów.
Niezależna Komisja Wyborcza odpowiada za przeprowadzenie tych wyborów powszechnych. Podsumowując podstawową mechanikę procesu głosowania:
- Wyborcy oddali dwie tajne karty do głosowania.
- Pierwsze głosowanie jest dla kandydata elektoratu.
- Drugie głosowanie jest dla partii politycznej.
- Wybory odbywają się zazwyczaj co trzy lata.
Te mechanizmy wyborcze zapewniają, że reprezentacja w Izbie Reprezentantów odzwierciedla proporcjonalne poparcie udzielane partiom politycznym w całym kraju.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0