วัฒนธรรมของนิวซีแลนด์
วัฒนธรรมของนิวซีแลนด์เป็นการสังเคราะห์ชนพื้นเมืองชาวมอริ, อาณานิคมอังกฤษ, และอิทธิพลทางวัฒนธรรมอื่น ๆ. ประชากรยุคแรกสุดของประเทศนำประเพณีและภาษาจากโพลีนีเซียมาด้วย และในช่วงหลายศตวรรษของการแยกตัว ได้พัฒนาวัฒนธรรมชาวเมารีและโมริโอรีของตนเอง
ชาวอาณานิคมอังกฤษในศตวรรษที่ 19 นำวัฒนธรรมตะวันตกและมีผลอย่างมากต่อชาวพื้นเมือง เผยแพร่ประเพณีทางศาสนาตะวันตกและภาษาอังกฤษ เมื่อเวลาผ่านไป วัฒนธรรม Pākehā หรือนิวซีแลนด์ในยุโรปก็เกิดขึ้นอย่างชัดเจน
Maori และ Pakeha
นักสำรวจชาวโพลีนีเซียมาถึงเกาะระหว่างปี 1250 ถึง 1300 ตลอดหลายศตวรรษของการขยายตัวและการตั้งถิ่นฐานของชาวโพลีนีเซีย วัฒนธรรมชาวเมารีได้พัฒนามาจากรากเหง้าของชาวโพลีนีเซีย ชนเผ่าเมารีได้จัดตั้งชนเผ่าที่แยกจากกัน สร้างหมู่บ้านที่มีป้อมปราการ (pā) ล่าสัตว์และตกปลา ซื้อขายสินค้าโภคภัณฑ์ พัฒนาการเกษตร ศิลปะ และอาวุธ และเก็บประวัติปากเปล่าโดยละเอียด
ณ จุดหนึ่ง กลุ่มชาวเมารีอพยพมาอยู่ที่เกาะริโคฮู (Rēkohu) ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อหมู่เกาะชาแธม (Chatham Islands) ที่ซึ่งพวกเขาพัฒนาวัฒนธรรมโมริโอริที่แตกต่างกันออกไป การติดต่อในยุโรปเป็นประจำเริ่มต้นจากปี 1800 และการย้ายถิ่นฐานของอังกฤษดำเนินไปอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะจากปี 1855
อาณานิคมของยุโรปมีผลอย่างมากต่อชาวเมารี นำมาซึ่งศาสนาคริสต์ เทคโนโลยีขั้นสูง ภาษาอังกฤษ ตัวเลข และการรู้หนังสือ ในปี 1840 หัวหน้าชาวเมารีได้ลงนามในสนธิสัญญา Waitangi มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ชนเผ่าสามารถอยู่อย่างสงบสุขกับชาวอาณานิคมได้
อย่างไรก็ตาม หลังจากเหตุการณ์หลายครั้ง สงครามนิวซีแลนด์ก็ปะทุขึ้นจากปี 1845 โดยชาวเมารีต้องประสบกับการสูญเสียที่ดิน ส่วนหนึ่งผ่านการริบ แต่ส่วนใหญ่ผ่านการขายที่ดินอย่างกว้างขวางและกว้างขวาง ชาวเมารียังคงรักษาอัตลักษณ์ของตนไว้ โดยส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่แยกจากผู้ตั้งถิ่นฐานและพูดและเขียนชาวเมารีต่อไป
โมเดิร์นนิวซีแลนด์
ด้วยการย้ายถิ่นจำนวนมากจากยุโรป อัตราการเสียชีวิตของชาวเมารีที่สูงและอายุขัยที่ต่ำสำหรับผู้หญิงชาวเมารี ตัวเลขประชากรพื้นเมืองลดลงระหว่างปี 1850 ถึง 1930 กลายเป็นชนกลุ่มน้อย ชาวนิวซีแลนด์ชาวยุโรป (Pākehā) แม้จะอยู่ไกลจากยุโรป แต่ยังคงรักษาความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมที่แน่นแฟ้นกับ "Motherประเทศอังกฤษ"
ความสัมพันธ์เหล่านี้อ่อนแอลงจากการเสียชีวิตของจักรวรรดิบริติชและการสูญเสียการเข้าถึงตลาดเนื้อสัตว์และนมของอังกฤษเป็นพิเศษ Pākehāเริ่มสร้างเอกลักษณ์ที่แยกจากกันโดยได้รับอิทธิพลจากประวัติศาสตร์การบุกเบิกของพวกเขา วิถีชีวิตในชนบทและสภาพแวดล้อมที่เป็นเอกลักษณ์ของนิวซีแลนด์
วัฒนธรรม Pākehā กลายเป็นที่แพร่หลายหลังสงคราม แต่หลังจากความพยายามทางการเมืองที่ยั่งยืน ลัทธิสองวัฒนธรรมและสนธิสัญญาไวตันกีก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรของโรงเรียนในปลายศตวรรษที่ 20 เพื่อส่งเสริมความเข้าใจระหว่างชาวเมารีและชาวปาเกห์
เมื่อเร็ว ๆ นี้วัฒนธรรมนิวซีแลนด์ได้รับการขยายโดยโลกาภิวัตน์และการย้ายถิ่นฐานจากหมู่เกาะแปซิฟิกเอเชียตะวันออกและเอเชียใต้
- อิทธิพลทางวัฒนธรรมที่ใหญ่ที่สุดในนิวซีแลนด์ยังคงเป็นแบบตะวันตก โดยเน้นที่ประชาธิปไตยและความเสมอภาคอย่างมาก
- วัฒนธรรมชาวเมารียังคงเป็นส่วนสำคัญของอัตลักษณ์ของชาติ โดยมีความพยายามอย่างต่อเนื่องในการยกย่องและให้เกียรติภาษาเมารีและประเพณีของชาวเมารี
- ภาคศิลปะและความคิดสร้างสรรค์มีส่วนสนับสนุนผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของนิวซีแลนด์ 14.9 พันล้านดอลลาร์สำหรับปีที่สิ้นสุดเดือนมีนาคม 2565
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0