Belastingen in Nieuw-Zeeland
De Inland Revenue Department (IRD), een overheidsdienst, int belastingen op nationaal niveau namens de Nieuw-Zeelandse regering. De staat heft nationale belastingen op persoonlijke en zakelijke inkomsten, en op de levering van goederen en diensten. Vermogenswinstbelasting is van toepassing in beperkte situaties, zoals de verkoop van sommige huurwoningen binnen 10 jaar na aankoop. Sommige "winsten" zoals winsten op de verkoop van octrooirechten worden belast als inkomsten – de inkomstenbelasting is in bepaalde omstandigheden wel van toepassing op onroerendgoedtransacties, met name speculatie.
Tegen 2026 zijn er geen grondbelastingen, maar worden lokale onroerendgoedbelastingen (tarieven) beheerd en geïnd door lokale autoriteiten. Sommige goederen en diensten dragen een specifieke belasting, aangeduid als een accijns of een plicht, zoals alcoholaccijns of kansspel(gok)recht. Deze worden verzameld door een reeks overheidsinstanties zoals de Nieuw-Zeelandse douanedienst.
Belastinghervorming en tarieven
Nieuw-Zeeland onderging in de jaren 1980 een groot programma van belastinghervormingen. Het hoogste marginale tarief van de inkomstenbelasting is verlaagd van 66% naar 33% (gewijzigd naar 39% in april 2000, naar 38% in april 2009, naar 33% op 1 oktober 2010 en terug naar 39% in april 2021) en de inkomstenbelasting voor ondernemingen is verlaagd van 48% naar 28% (gewijzigd naar 30% in 2008 en naar 28% op 1 oktober 2010).
De in 1986 ingevoerde goederen- en dienstenbelasting werd aanvankelijk toegepast tegen een tarief van 10% (toen 12,5% en nu 15%, tegen 1 oktober 2010).
Fiscale jurisdictie en geschiedenis
Nieuw-Zeeland is bevoegd om personen te belasten op basis van woonplaats en bron. Onder voorbehoud van vrijstelling krachtens een overeenkomst inzake dubbele belasting zijn inwoners van Nieuw-Zeeland inkomstenbelasting verschuldigd over hun wereldwijde inkomen, terwijl niet-ingezetenen alleen belasting verschuldigd zijn over inkomsten die zijn afgeleid van een Nieuw-Zeelandse bron.
De inkomstenbelasting werd in 1891 in Nieuw-Zeeland ingevoerd door de liberale regering. De belasting was niet van toepassing op personen met een inkomen van minder dan £ 300 per jaar, waardoor het grootste deel van de bevolking werd vrijgesteld, en het hoogste tarief was 5%. De meeste overheidsinkomsten kwamen van douane, land, dood en postzegelrechten.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog stegen de inkomsten uit inkomstenbelasting sterk, waardoor ze de grootste bron van belasting werden, in plaats van douanerechten. Maar, nog steeds slechts 12.000 mensen van een volwassen bevolking van 700.000 verdiend boven de £ 300 drempel en werden belast.
Het hoogste percentage was 60% in 1982, totdat de nationale regering van Robert Muldoon het dat jaar verhoogde tot 66%.
- Inwoners van Nieuw-Zeeland zijn inkomstenbelasting verschuldigd over hun wereldwijde inkomen.
- Niet-ingezetenen zijn alleen belasting verschuldigd over inkomsten uit een Nieuw-Zeelandse bron.
- Het hoogste marginale tarief van de inkomstenbelasting is 39% tegen april 2021.
Kwesties zijn onder meer: bedrijfsbelastingen en het effect op de productiviteit en het concurrentievermogen van NZ-bedrijven verschillen in de behandeling van verschillende soorten beleggingsinkomsten internationale belastingregels.
Dit artikel is met AI-ondersteuning geschreven op basis van meerdere nieuwsberichten en wordt door onze redactie beoordeeld volgens onze redactionele principes. Redactionele richtlijnen · Tips & contact
Reacties 0