Vervoer in Nieuw-Zeeland
Transport in Nieuw-Zeeland bestaat uit weg-, spoor-, water- en luchtdiensten, samen met wandelen en fietsen. Voordat de Europeanen arriveerden, reisde Māori te voet of per waterscooter langs rivieren en kusten.
Scheepvaart en spoorwegen waren belangrijke manieren om goederen en mensen te verplaatsen tijdens de eerste jaren van de Europese nederzetting. Zware investeringen in wegen uit de jaren 1950 maakten het wegvervoer tot de dominante modus, en wegen dragen nu het grootste deel van de vracht van het land.
Vervoer over de weg
Nieuw-Zeeland is van oudsher sterk afhankelijk van auto's en heeft een van de hoogste percentages van het bezit van voertuigen in de wereld. Het wegennet groeide uit sporen die door Māori en later door Europese kolonisten werden gebruikt.
Het Britse leger bouwde enkele van de eerste wegen om troepen te verplaatsen, en de vraag naar betere wegen groeide aan het einde van de 19e eeuw naarmate de melkveehouderij zich uitbreidde. Het wegennet werd na de Tweede Wereldoorlog sterk uitgebreid, en de eerste autosnelweg opende in 1950 bij Wellington.
Staatssnelwegen verbinden de belangrijkste stedelijke centra en worden gerund door NZ Transport Agency Waka Kotahi, terwijl stads- en districtsraden de meeste andere wegen beheren. Wegen worden voornamelijk gefinancierd door brandstofbelastingen, heffingen voor weggebruikers en gemeentelijke tarieven.
Spoor en water
Spoorwegen ontwikkelden zich naast wegen tijdens de eerste helft van de eeuw van de Europese nederzetting. Vandaag de dag maakt het netwerk gebruik van smalspoor en wordt het gerund door het staatsbedrijf KiwiRail.
Op het hoogtepunt in de jaren 1950 had het netwerk ongeveer negentig taklijnen, en de meeste hiervan zijn sindsdien gesloten. Ongeveer vijftig jaar lang vanaf 1931 beschermde de overheid de spoorwegen tegen de wegconcurrentie door de wet.
Tussen 1982 en 1993 werden de spoorwegen gereorganiseerd, veel lijnen en stations gesloten en werd het bedrijf verkocht aan particuliere eigenaren. De regering nam in 2003 de controle over het spoor terug en stemde in 2008 in met de aankoop van de spoor- en veerdiensten, die werden omgedoopt tot KiwiRail.
Rail vervoert voornamelijk bulkgoederen zoals kolen, houtblokken, melkproducten en meststoffen. Langeafstandstreinen rijden op drie routes en pendeldiensten rijden in Auckland en Wellington.
In de eerste jaren van de Europese nederzetting was de kustvaart een van de belangrijkste manieren om mensen en goederen te verplaatsen. In de jaren 1970 veranderde de containervaart de havenindustrie, en werden havens zoals Auckland en Lyttelton herbouwd om de grotere schepen te beheren.
Openbaar vervoer
Het gebruik van het openbaar vervoer daalde nadat zware uitgaven aan wegen in de jaren 1950 begonnen. Bussen zijn de belangrijkste vorm van openbaar vervoer in de steden, samen met forenzentreinen in Wellington en Auckland, en een netwerk van langeafstandsbussen verbindt de belangrijkste centra.
- Wegen worden voornamelijk gefinancierd door brandstofbelastingen, heffingen voor weggebruikers en gemeentelijke tarieven.
- Wandel- en fietsinfrastructuur krijgen veel minder transportfinanciering dan wegen.
Luchtdiensten verbinden de belangrijkste centra en verbinden het land met andere landen.
Dit artikel is met AI-ondersteuning geschreven op basis van meerdere nieuwsberichten en wordt door onze redactie beoordeeld volgens onze redactionele principes. Redactionele richtlijnen · Tips & contact
Reacties 0