Gezondheidszorg in Nieuw-Zeeland
Het gezondheidszorgsysteem van Nieuw-Zeeland heeft de afgelopen decennia aanzienlijke veranderingen ondergaan. Vanuit een in wezen volledig openbaar systeem op basis van de Social Security Act 1938 hebben hervormingen markt- en ziektekostenverzekeringselementen geïntroduceerd, voornamelijk sinds de jaren 1980, waardoor een gemengd publiek-privaat systeem voor het leveren van gezondheidszorg werd gecreëerd.
De Accident Compensation Corporation dekt de kosten van behandeling voor gevallen die als 'ongelukken' worden beschouwd, inclusief medische tegenslagen, voor alle mensen in Nieuw-Zeeland (wettelijk of anderszins). De kosten worden verhaald via heffingen op werkgevers, werknemers, benzine- en voertuigregistratie, en bijdragen van de algemene belastingpool.
Publieke en Private Gezondheidszorg
Het relatief uitgebreide en hoogwaardige systeem van openbare ziekenhuizen behandelt burgers of permanente bewoners gratis en wordt beheerd door districtsgezondheidsraden. Echter, dure of moeilijke operaties vereisen vaak lange wachtlijst vertragingen, tenzij de behandeling medisch dringend is.
Hierdoor bestaat er een secundaire markt van ziektekostenverzekeraars die operaties en behandelingen voor hun leden particulier financieren. Southern Cross Health Insurance, een non-profit organisatie, is de grootste van deze op ongeveer 60% van de markt van de ziektekostenverzekering en het dekken van bijna een kwart van alle Nieuw-Zeelanders in 2007, zelfs het exploiteren van een eigen keten van ziekenhuizen.
Eerstelijnszorg en hulpdiensten
Eerstelijnszorg (niet-specialistische artsen / huisartsen) en medicijnen op de lijst van de Nieuw-Zeelandse overheidsinstantie Pharmac vereisen co-betalingen, maar worden gesubsidieerd, vooral voor patiënten met gemeenschapsgezondheidsdiensten kaarten of hoge gebruiker gezondheid kaarten.
Hulpdiensten worden voornamelijk geleverd door Hato Hone St John liefdadigheid (evenals Wellington Free Ambulance in de regio Wellington), ondersteund met een mix van particuliere (gedoneerde) en openbare (subsidie) fondsen.
- In 2012 besteedde Nieuw-Zeeland 8,7% van het bbp aan gezondheidszorg, of US$3.929 per hoofd van de bevolking.
- Daarvan was circa 77% overheidsuitgaven.
- In een studie uit 2010 bleek Nieuw-Zeeland het laagste niveau van medicijngebruik te hebben in 14 ontwikkelde landen (d.w.z. in het algemeen de minste medicijnen gebruikt), en gaf het ook het laagste bedrag uit aan gezondheidszorg in dezelfde lijst van landen, met US$ 2510 ($ 3460) per hoofd van de bevolking, vergeleken met de Verenigde Staten op US$ 7290.
Het systeem heeft te maken gehad met personeelsuitdagingen, waaronder een van de hoogste verpleegkundige omloopsnelheden ter wereld. Hoewel niet alle verpleegkundigen het beroep verlaten, kan dit een verminderde continuïteit van de zorg, verstoring van de dienstverlening en een daling van de algehele productiviteit veroorzaken.
De geschiedenis van het systeem begon met de oprichting van openbare ziekenhuizen door gouverneur George Grey in het midden van de 19e eeuw. De Public Health Act 1872 introduceerde lokale gezondheidsraden, die voornamelijk werden gefinancierd door lokale tariefbetalers en gesubsidieerd door de centrale overheid. Dit systeem werd later uitgebreid door de Social Security Act 1938, die probeerde om door de overheid gefinancierde gezondheidszorg te bieden aan iedereen.
Dit artikel is met AI-ondersteuning geschreven op basis van meerdere nieuwsberichten en wordt door onze redactie beoordeeld volgens onze redactionele principes. Redactionele richtlijnen · Tips & contact
Reacties 0