سلامت در نیوزیلند
سیستم مراقبتهای بهداشتی نیوزیلند در طول چند دهه گذشته تغییرات قابل توجهی داشته است. از یک سیستم اساسا کاملا عمومی بر اساس قانون امنیت اجتماعی ۱۹۳۸، اصلاحات عناصر بیمه بازار و بهداشت را در درجه اول از 1980s معرفی کرده اند، ایجاد یک سیستم عمومی و خصوصی برای ارائه مراقبتهای بهداشتی.
شرکت جبران خسارت حوادث هزینههای درمان برای مواردی را که "حوادث" محسوب میشوند، از جمله سوء استفاده پزشکی، برای همه مردم در نیوزیلند (قانونی یا غیر آن) را پوشش میدهد. هزینهها از طریق مالیات بر کارفرمایان، کارکنان، ثبت نام بنزین و وسایل نقلیه و کمکهای مالی از استخر مالیات عمومی بهبود مییابد.
بهداشت عمومی و خصوصی
سیستم نسبتا گسترده و با کیفیت بیمارستان های دولتی، شهروندان یا ساکنان دائمی را به صورت رایگان درمان میکند و توسط هیئتهای بهداشتی منطقه ای مدیریت میشود. با این حال، عملهای پرهزینه یا دشوار اغلب نیاز به تاخیر در لیست انتظار طولانی دارند، مگر اینکه درمان از نظر پزشکی فوری باشد.
به همین دلیل، یک بازار ثانویه از سازمانهای بیمه درمانی وجود دارد که عملیات و درمان را برای اعضای خود به صورت خصوصی تأمین میکند. بیمه درمانی صلیب جنوبی، یک سازمان غیر انتفاعی است که بزرگترین آنها در حدود ۶۰٪ از بازار بیمه درمانی است و تقریبا یک چهارم از کل نیوزیلندیها را در سال ۲۰۰۷ پوشش میدهد، حتی زنجیره ای از بیمارستان های خود را اداره میکند.
خدمات مراقبتهای اولیه و اورژانس
مراقبتهای اولیه (پزشکان غیر متخصص / پزشکان خانواده) و داروهایی که در لیست آژانس دولتی داروسازی نیوزیلند قرار دارند، نیاز به پرداخت هزینههای مشترک دارند، اما به ویژه برای بیماران دارای کارتهای خدمات بهداشتی جامعه یا کارتهای بهداشتی کاربر بالا، یارانه دریافت میکنند.
خدمات اضطراری در درجه اول توسط موسسه خیریه Hato Hone St John (و همچنین آمبولانس رایگان Wellington در منطقه ولینگتون) ارائه میشود که با ترکیبی از وجوه خصوصی (اهدا شده) و عمومی (یارانه) پشتیبانی میشود.
- در سال ۲۰۱۲، نیوزیلند ۸.۷ درصد از تولید ناخالص داخلی را صرف مراقبتهای بهداشتی یا سرانه ۳.۹۲۹ دلار آمریکا کرد.
- از این میزان، تقریباً ۷۷ درصد هزینههای دولت بود.
- در یک مطالعه در سال ۲۰۱۰، نشان داده شد که نیوزیلند کمترین میزان استفاده از دارو را در ۱۴ کشور توسعه یافته (به عنوان مثال استفاده از کمترین داروها به طور کلی) دارد و همچنین کمترین مقدار را در مراقبتهای بهداشتی در میان همان لیست کشورها با سرانه ۲۵۱۰ دلار (۳۴۶۰ دلار) در مقایسه با ایالات متحده در ۷۲۹۰ دلار آمریکا صرف کرده است.
این سیستم با چالشهای کارکنان، از جمله یکی از بالاترین نرخهای گردش مالی پرستار در جهان مواجه شده است. در حالی که همه پرستاران این حرفه را ترک نمیکنند، زمانی که این کار را انجام میدهند،میتواند باعث کاهش تداوم مراقبت، اختلال در خدمات و کاهش بهره وری کلی شود.
تاریخچه این سیستم با ایجاد بیمارستان های عمومی توسط فرماندار جورج گری در اواسط قرن ۱۹ آغاز شد. قانون بهداشت عمومی ۱۸۷۲ هیئتهای بهداشت محلی را معرفی کرد که عمدتا توسط نرخ دهندگان محلی تامین میشد و توسط دولت مرکزی یارانه میگرفت. این سیستم بعداً توسط قانون تأمین اجتماعی ۱۹۳۸ گسترش یافت که تلاش میکرد مراقبتهای بهداشتی با بودجه دولتی را برای همه فراهم کند.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0